Archive for Mayıs, 2010

Kısa Kısa

Son günlerde aklımdan geçen kısa kısa notları buraya yazacağım. Tek başlarına uzun bir blog yazısı olamazlar belki ama bir arada bir şeyler olabilir.

***

Dokuz günlük İspanya turunun ardından Verona Porta Nuova istasyonundayım. Sırtımda ağır çantam, beni evime götürecek o treni bekliyorum. Derken peronun karanlıkla birleştiği noktanın daha da arkalarından, karanlığın içinden bir ses duyuluyor. Sanki acı çeken bir hayvanın inlemesi gibi geliyor bana bu tren düdüğü. Sanki karanlıkların içinde bizden yardım bekleyen bir hayvan varmışçasına bir duyguya kapılıyorum. İçimi hüzünle karışık bir korku kaplıyor. Düşüncelere dalıyorum.

***

Üniversitenin içindeyim. Projemin üzerinde çalışmak üzere kahve odalarından birine veya F6 Sosyal Klube gideceğim. Gözümün önünde kod yazarken klavyenin üzerinde gezen parmaklarım geliyor. Sanki çiçekten çiçeğe gezen balarıları gibiler. Bir o çiçekte bir diğerinde istediklerini elde edene kadar kalıyorlar sadece. Sonrasında başka bir tuşta devam ediyorlar hayatlarına.

***

Üniversiteden çıktım beni bir hafta idare edecek kadar abur cubur ve gıda ihtiyacımı odama getirdim. Odamı topladım. GUI çizimlerimde kullanmak üzere renkli kalemlerimi aldım. Artık yaklaşık 120 saat non-stop çalışacağım odamda hazırım. Vereceğim molalar yemek ve tuvalet için olacak ve dayanamayacak seviyeye geldikçe uyku için. Global Game Jam yanımda halt etmiş.

***

Bu yazıyı yazmadan önce traş olurken nedense aynada kendimi tanıyamadım. Sanki başka bir adam bakıyordu aynadan bana. Nasıl oldu anlamadım. Kafa bulanıklığı, dalgınlık vs. bana oyun oynuyor sanırım.

***

Şimdilik bu kadar sağlıcakla kalın efem.

Sessizliğin Sesi*

*yazının başlığı Simon & Garfunkelin Sound of Silence şarkısına atfen konulmuştur.

Fethiyeden yaptığım ilk uçuşumu hatırlıyorum. Yardımcı eğitmenliğimin sonları yaklaşıyordu, Ölüdeniz Babadağ 1700m pistinde başlangıç öğrencilerine uçuş yaptırıyorduk. Kuşamda Onur vardı. Doğrusu öğrencilere imreniyordum çünkü bizim öğrencilik dönemimizde hava muhalefeti nedeniyle Fethiye uçuşlarımız olmamıştı ve onlar benden önce uçuyorlardı Babadağdan. Derken beni çağıran İlkayın sesini duydum “Canbu kuşama gir” diye.

Makalunun önüne geldiğimde, ilk Fethiye uçuşumu yapacak olmanın ve SIV ye başlamanın heyecanı vardı. Gelen komutla beraber: “Hazırım, çıkıyorum.” dedim ve gittikçe hızlanan adımlarla koşmaya başladım. Ayaklarım yerden kesildiğinde hayatımın en güzel uçuşlarından biri başlamıştı. Tepeden biraz uzaklaştıktan sonra telsizden “Deniz üzerine gelince aşağıya haber ver.” Komutu geldi ve telsiz derin bir sessizliğe gömüldü.

Aşağı yukarı 50. uçuşumu yapıyordum ve ilk defa telsizim sessiz kalıyordu. Kendimi rahat hissedince fren kulplarını hafifçe bıraktım ve harnesi altıma çekerek rahatça oturdum. Artık sadece kanadımın havayı yarıp geçerken çıkardığı hışırtı ve ben vardık gökyüzünde kalan her şey derin bir sessizlik.

Deniz seviyesinden 1700m, altımdaki topraktan 700m kadar yukarıda oturmuş, tepemdeki bez parçasını elimdeki iplerle yönlendirerek manzaranın keyfini çıkarmaya çalışıyordum. Ancak ilk defa bu kadar yüksek olmanın verdiği tedirginlik ve ara ara vuran termiklerle kanadın oynaması bu keyfi biraz engelliyordu açıkçası. Bir de hiç alışık olmadığım o sessizlik vardı havada.

İşte o sessizlik beni iki şey yapmaya itiyordu. Yaklaşık 3-4 dakika sonra yapacağım manevraları tek tek kafamda canlandırmaya, hayal gücümle tekrar tekrar yapmaya ve ara ara termiklerle sarsılan kanadım Makalu ile konuşmaya. Aslında çok iyi biliyordum ki kanada verdiğim telkinler kendimeydi. Bu tedirgin edici sessizliği azaltmak için, bir insan sesi duymak için konuşuyordum sadece havada kendi kendime.

Çok da uzun sürmeyecekti ama bu sessizlik denizin üzerine gelmek üzereydim. Havanın deniz etkisiyle stabilleşmeye başlamasını fırsat bilerek frenleri bıraktım. Telsizimi yerinden çıkardım ve aşağıya seslendim: “Ben Canburak, Makalu ile deniz üzerindeyim.” Ardından dakikalarca süren sessizliği bozan ilk komut duyuldu.

“Seni görüyoruz abicim. Hadi sağdan bir küçük kulak kapatarak başlayalım. Ben söyleyince  A kolonunun en dış ipini tutabildiğin kadar yukarıdan kır, indir. Şimdi…”

Biterken: Emre Aydın – Unut Gittiğin Bir Yerde
Teşekkürler : Çıkışta yanımda olan eğitmenlerim İpek ve İlkay, sahilde telsiz ve dürbün başında bizi izleyen Emrah ve Hakan yanısıra artık bana kardeşim kadar yakın olan dönem arkadaşlarımın hepsine teşekkür ederim.

Hayat Kitaplığı

Geçtiğimiz hafta AIESEC İtalya Yıllık Ulusal Kongresinin ikincisine katıldım. (Congresso Nazinoale 2 -CN2) AIESEC İtalya 6 ayda bir ulusal kongre yapıyor ve bunlar CN1 ve CN2 olarak adlandırılıyor. Her neyse konumuza dönelim.

Kapanış konuşmasını yapan kişinin söyledikleri zihnime kazındı. Çünkü her ne kadar AIESEC hayatım burada bitiyor olmasa da AIESEC İtalya da son kongremdi, bir daha İtalyan AIESECerlar ile beraber kongre yapma imkanım yok gibi bir şeydi. Ve o kişi dedi ki “Ben AIESEC kitabını iki yıl önce kapatmıştım bana tekrar bu kongrede bu kitabı açıp okuma fırsatı verdiğiniz için teşekkür ederim. Ayrıca ben bu kongreyi son kongresi olanlar için bir gün batımına benzetiyorum. Onlar için AIESEC günleri bitti ancak yeni günler başlayacak.”

Çok haklıydı. Artık AIESEC İtalya günlerimizin sonuna gelmiştik. Ve sonra aklımda aslında hayatta yaptığımız her şeyin bir kitap gibi olduğunu düşünmeye başladım. Bu yola belki de ilk okul ile adım attık.

İlköğretim hayatımızdaki en uzun süren kitaplardan biri oldu şimdiye kadar sekiz yıl boyunca baş kahramanı olarak yaşadık bu kitabın sonra “SON” yazan bir sayfaya ulaştık ama o da ne bir kitap bitse de diğeri başlıyordu. Bir seri gibiydi sanki, lise yıllarına kapak açtık biz de. Kimimize tek başına bu kitap yetmedi yanında ek kitaplarda rol aldık benim için bu BALFOT idi. Daha sonra hala lise kitabı devam ederken bilgisayar programcılığı kitabımı da yaratmaya başladım. Liseden sonra istediğim ise tıp kitabında başrol oynamaktı ancak kader bu ya yazar bana bilgisayar yolunda bir devam kitabı yazmıştı.

Üniversitede bilgisayar üzerine kitabıma başladım ve lisedeki bilgisayar programcılığı kitabım sadece bu yeni kitabın önsözü gibi kaldı geride. Yine tek başına bir kitapla yetinemiyordum yanına ek kaynaklar yardımcı kitaplar lazımdı ben de ehavk ve AIESEC kitaplarını indirdim raftan, başucuma koydum. Ne zaman üniversiteden sıkılsam, bir bilgiye ihtiyaç duysam bu iki kitabı karıştırarak aradığımı bulmaya ya da rahatlamaya devam ettim.

Önümüzdeki günlerde iki kitaba daha “Son” yazacağım ve yerine belki de yeni kitaplara başlayacağım. Göreceğiz.

Biterken : Radyo Romantik Türk / Sezen Aksu – Sorma

Taşındık…

Eski hosting firmamdaki sıkıntılarda ve kısıtlamalardan ötürü bir süredir taşınmayı planlıyordum zaten. En son kardeşimin de iş hayatına atılmak üzere kendi kişisel sitesini inşa etmeye başlaması üzerine, bir arkadaşımın uzun zamandır kullandığı DreamHost un limitsiz tarifesine geçmenin zamanı geldiğini düşündüm.

Hemen hemen eskisiyle aynı ücreti ödeyerek hizmetlerde sınır olmadan kullanmak tabi ki daha cazipti. Taşınmak host ve domainler açısından beklediğimden kısa sürdü ancak, blogumu taşımak çok uzun zaman aldı. Eski hosting firmamın WordPressi yarım yamalak desteklemesi export/import gibi bir kolaylıktan beni alıkoydu. Hal böyle olunca veritabanını ayrı, dosyaları ayrı taşımak daha sonra her ikisinde de taşınmaya dair değişimleri el ile yapmak gerekti.

Böylece kısmen de olsa eski hosting firmamdan kurtulmuş oldum. En azından hala orada duran sitemin altında subdomain üzerine domain forwarding ile yaptığım kör topal sistemi, düzgün çalışan tamamen kendine ait bir sistemin altına koymuş oldum.

Bir kaç gün almasını beklediğim domain transfer işlemleri sadece 2-3 saat gibi bir sürede hallolurken, bir kaç dakika almasını beklediğim WordPress aktarımının saatler alması beni ters köşeye yatırsa da yeni yerimde mutluyum. Artık blogumun yanı sıra kendi kişisel web sitemi de hayata geçirme zamanı. Böylece Java Derslerimi, projelerimi, özgeçmişimi, blogumu ve bana dair her şeyi kendi sitemde tutabilirim.

Yeni hostingimdeki ilk yazıma hoş geldiniz. Sizden ricam önümüzdeki günlerde gördüğünüz tutarsızlıkları, hataları bana yorum olarak veya canbu [et] canbu.info adresine mail olarak göndermeniz. Teşekkürler…

Biterken : Yaşar – Şarkılar Güzelse Hala

 
Tweeter button Facebook button Digg button Stumbleupon button